Mede-oprichter en voorzitter van Ripple (XRP), Chris Larsen, heeft onlangs een plan bekend gemaakt waarmee hij hoopt bitcoin (BTC) miners te overtuigen om afstand te doen van het proof-of-work consensus model. In plaats daarvan zou het Bitcoin netwerk proof-of-work moeten omarmen om zo het exorbitante energieverbruik in de kiem te smoren.
Ripple voorzitter Chris Larsen
Uiteraard ligt de macht om een dergelijke beslissing te nemen bij de bitcoin miners. Daarom focust het plan van Larsen op deze groep. Als de bitcoin miners overtuigd worden van de voordelen van een overstap naar proof-of-work dan kunnen er concrete stappen gezet worden.
Hier kleeft echter een groot probleem aan. Het zijn juist de miners die er baat bij hebben dat het bestaande proof-of-work model in stand gehouden wordt. Dit zorgt er namelijk voor dat zij inkomen vergaren door middel van minen.
Larsen stelt echter dat het ook voor de miners op de lange termijn voordelig zal zijn als het Bitcoin netwerk overstap naar een nieuw consensus model. Daarnaast heeft hij een manier bedacht om mogelijk verloren inkomsten van de miners te compenseren.
Bitcoin mining
Vanaf dit moment zijn er nog ongeveer 2,1 miljoen bitcoins beschikbaar om te minen. Larsen stelt daarom voor dat er wordt afgesproken dat deze miners gezamenlijk 900 bitcoins per dag kunnen krijgen tot aan het jaar 2140.
“Bestaande miners krijgen simpelweg de rechten tot bitcoin beloningen in de toekomst zonder dat hiervoor extra energie verbruikt hoeft te worden, of dat hiervoor geïnvesteerd moet worden in mining rigs.”
Op die manier lopen de miners geen inkomsten mis, maar wordt er wel iets gedaan aan het energieverbruik van het Bitcoin netwerk. Dat dit energieverbruik problematisch is weten we al langere tijd. Volgens Larsen verbruikt het netwerk op dit moment net zoveel stroom als 12 miljoen Amerikaanse huishoudens. Door over te stappen naar proof-of-stake zou dit kelderen tot slechts 100 huishoudens per jaar.
Op papier lijkt het een mooi voorstel. De vraag is natuurlijk of de miners het plan van Larsen serieus gaan nemen. Uiteindelijk zijn zij degene die bepalen of het voorstel van Larsen het overwegen waard is.
