Criminelen die crypto stelen kunnen de buit in enkele seconden over tientallen adressen verspreiden. Toch is de dader daarmee niet automatisch uit beeld.
Analysebedrijf Arkham legt in een recente gids uit hoe onderzoekers geldstromen volgen en walletadressen uiteindelijk aan een persoon of organisatie proberen te koppelen.
Meer dan 18.000 Nederlanders ontvangen ons cryptonieuws via WhatsApp. Sluit je gratis aan.
In het kort:
-
Bevestigde transacties op veel openbare blockchains blijven zichtbaar en vormen een blijvend geldspoor.
-
Onderzoekers volgen de munten en zoeken naar adressen die waarschijnlijk bij dezelfde eigenaar horen.
-
Een echte identiteit komt meestal pas in beeld via openbare informatie of klantgegevens van een cryptobeurs.
Iedere betaling laat een spoor na
Op een openbare blockchain staat niet de naam van een rekeninghouder, maar wel welk adres geld verstuurt, hoeveel er wordt verzonden en waar het terechtkomt. Onderzoekers beginnen bij het adres waar de gestolen munten zijn beland en volgen daarna iedere volgende overboeking.
Speciale software zet die transacties in een overzichtelijk netwerk. Zo wordt zichtbaar wanneer geld over veel adressen wordt verdeeld of later weer op één plek samenkomt.
Programma’s kunnen bovendien adressen groeperen die door hun gedrag waarschijnlijk bij dezelfde eigenaar horen. Dat levert geen waterdicht bewijs op, maar maakt een groot netwerk van adressen wel beter te onderzoeken.
Van walletadres naar echte identiteit
Het lastigste deel is niet het volgen van de munten, maar het vinden van de persoon achter een adres. Daarvoor combineren onderzoekers de blockchain met informatie uit de echte wereld.
Denk aan een walletadres in een bericht op sociale media, een transactie die in rechtbankstukken wordt genoemd of gegevens van een handelsplatform.
Komt de buit bij een cryptobeurs terecht, dan kan die beurs door haar identiteitscontrole weten wie het account gebruikt. Politie en justitie kunnen die gegevens via de juiste juridische procedure opvragen. Een beurs kan de tegoeden vervolgens blokkeren wanneer daar een geldige grond voor is.
Verbergen maakt het onderzoek moeilijker
Criminelen gebruiken daarom diensten die transacties door elkaar mengen of verplaatsen de munten naar een andere blockchain. Daardoor verdwijnt de eenvoudige, directe verbinding tussen de inkomende en uitgaande betaling.
Onderzoekers vergelijken dan onder meer tijdstippen, bedragen en terugkerend gedrag, maar zulke verbanden blijven minder zeker.
Dat deze aanpak in de praktijk wordt gebruikt, blijkt ook uit een Europol-operatie. Daarbij werden 249 crypto-adressen, wallets en accounts met samen 12,1 miljoen euro aan waarde geïdentificeerd.
Opsporen is alleen niet hetzelfde als terughalen: daarvoor is ook toegang tot de munten of medewerking van een platform en justitie nodig.
