Columns

De cryptomarkt is keihard weggezakt. Koersen kleuren rood, tijdlijnen staan vol paniek en het sentiment lijkt volledig kapot.

Stel je voor: je wilt jezelf beschermen voor de toekomst. Je spaart enkele maandsalarissen op, maar beseft dat inflatie de koopkracht hiervan uitholt.

Onlangs kreeg ik het boek The Price of Tomorrow van Jeff Booth cadeau. Van meerdere mensen had ik al lovende verhalen gehoord, en nu had ik het eindelijk in handen.

Terwijl goud, zilver en aandelen nieuwe hoogtes aantikken, voelt de cryptomarkt alsof hij stilstaat of zelfs langzaam wegzakt. Voor veel cryptobeleggers is dit mentaal zwaarder dan een harde crash.

Bitcoin zit in een vreemde fase. Alles lijkt mee te zitten, behalve de koers zelf.

Donald Trump blijft de confrontatie zoeken met Jerome Powell, de voorzitter van de Amerikaanse centrale bank. Druk uitoefenen op het gezicht van de Federal Reserve is politiek riskant en ondermijnt het imago van een onafhankelijke centrale bank.

Terwijl de bitcoin koers nog altijd zoekt naar een overtuigende uitbraak, laat een andere hoek van de markt juist opvallende kracht zien. De Amerikaanse kredietmarkt is het jaar begonnen in hoogste versnelling.

Bitcoin begon 2026 sterk en steeg kortstondig met ongeveer 7 procent sinds het begin van het jaar, voordat er een terugval volgde. Hoewel volatiliteit op de korte termijn niets nieuws is, blijft de belangrijkste vraag of deze beweging kan uitgroeien tot een duurzame rally.

De krantenkoppen schreeuwen “Venezuela”, “olie” en “Trump”, en je voelt meteen hoe het debat de loopgraven in duikt: links tegen rechts, pro‑Amerika tegen anti‑Amerika, team goed tegen team fout. Dat is precies het soort gesprek waar ik normaal met een grote boog omheen loop; niet omdat oorlog en politiek onbelangrijk voor mij zijn, maar omdat objectiviteit daar meestal als eerste sneuvelt.

Het einde van de bullrun in 2025 liep anders dan we gehoopt hadden. Waar we rekenden op een klassieke laatste stijging richting $150.000 tot zelfs $200.000, gebeurde het tegenovergestelde.

Volgens de pseudonieme analist EndGame Macro is het recente Amerikaanse ingrijpen in de huizenmarkt minder onschuldig dan het op het eerste gezicht lijkt. De officiële boodschap is dat Washington de betaalbaarheid van woningen wil verbeteren, maar onder de motorkap ziet hij vooral een klassiek crisisrecept terugkeren: het creëren van een grote, door de overheid gesteunde vangnetfunctie onder de hypotheekmarkt.